Λαβύρινθος και Μινώταυρος


Μια ιστορία, ένας μύθος που έχει χιλιοδιαβαστεί και χιλιοακουστεί  ίσαμε τα πέρατα του κόσμου. Και ποιος δεν γνωρίζει τον Μινώταυρο, την Κνωσό, την Κρήτη ολάκερη. Ένας θρύλος που κρατιέται ζωντανός αιώνες τώρα και πλέκει με τον μίτο της Αριάδνης χίλιες δυο δοξασίες και παραλλαγές.
Ο Κώστας Πούλος μιλώντας για τα τέρατα της μυθολογίας δεν θα μπορούσε να αφήσει στην άκρη ένα από τα πιο  φοβερά της, τον Μινώταυρο. Και τι δεν έχει τούτος ο Ταύρος- Άνθρωπος. Εκτός από τη φοβερή μορφή, έχει βασιλική καταγωγή και ψυχή άγριου ζώου. Παρεξηγημένος λόγω  συκοφαντιών των Αθηναίων;  Ίσως και να είναι έτσι.
Σ’ αυτό το βιβλίο ο ίδιος ο Μινώταυρος διηγείται την ιστορία του, προσπαθώντας να μας δείξει πως δεν ήταν τόσο τρομερό τέρας όπως έχει παρουσιαστεί παντού. Η ιστορία ή  μυθολογία συχνά δεν αναφέρονται στα συναισθήματα των δήθεν ισχυρών και άγριων ηρώων της. Κι έτσι εδώ ο Μινώταυρος εξιστορεί τους λόγους που οι Αθηναίοι δεν τα πήγαιναν καλά με τους Κρητικούς και ιδιαίτερα τον Μίνωα κι έτσι αφού ο τελευταίος τους νίκησε και τους υποδούλωσε, έπρεπε να στέλνουν κάθε χρόνο επτά κορίτσια και επτά αγόρια για σκλάβους στο παλάτι του. Λένε πως ήταν τροφή για τον Μινώταυρο, τούτοι οι άνθρωποι και πως στον πολυδαίδαλο Λαβύρινθο χάνονταν και ποτέ δεν ξαναέβλεπαν το φως του ήλιου. Κι η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή. Ο Θησέας, η Αριάδνη, ο Αιγαίας και τα καράβια με τα  μαύρα πανιά που ξεχάστηκαν να αλλαχτούν και το κακό μεγάλωσε για την πόλη της Αθήνας.
Νέα ανάγνωση λοιπόν στον μύθο, ένα καινούργιο παραμύθι ειπωμένο από διαφορετική σκοπιά. Ένα παραμύθι για τη μοναξιά, την εξουσία, τη δύναμη, το θάρρος, την προδοσία και τον φόβο.
Η εικονογράφηση του βιβλίου έχει γίνει από τη Σοφία Παπαδοπούλου με απόλυτο σεβασμό στο κείμενο με μια καινούργια μορφή στον φοβερό Μινώταυρο, που είναι αρκετά συμπαθής πια και με χρώματα εμπνευσμένα από τη Μινωική Κρήτη. Ζωντανή, απλή και παραστατικότατη!

Ελένη Μπετεινάκη, Τα παραμύθια του Σαββάτου, www.cretalive.gr, 28/11/2015


0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Από το Blogger.